Biografie

Biografie

Wie ben ik en wat is mijn achtergrond?

Mijn naam is Danny Slijfer, ik ben 30 jaren jong. Geboren in Doetinchem, opgegroeid in Terborg en begonnen met fotograferen op kamers in Arnhem. Momenteel ben ik al een aantal jaren woonachtig in het dorp Dieren, tegen de prachtige Veluwe aan. Naast natuurfotograaf  ben ik auteur voor natuurfotografie.nl en schrijf ik artikelen voor de rubriek In De Zoeker.

Ik ben een persoon die het vanaf kinds af aan al heerlijk vind om buiten te zijn, ik ben van nature dan ook echt een buitenmens! Als kind was ik ook altijd buiten te vinden, binnen was ik niet te genieten. Buiten ontdekken zat er dan ook vroeg in, vaak zat ik hoog in de bomen mij te verwonderen over het uitzicht vanaf die hoogte. Ik bedacht dan wat voor een uitzicht de vogels hadden. Hoe hoger, des te mooier vond ik het. Vaak zat ik tot lieshoogte in de beek met goede kleding, of waren we grote hutten aan het bouwen in het struikgewas. Ik verzamelde ook altijd van alles uit de natuur. Een bos wilde bloemen voor moeders, stekelbaarsjes en voorntjes in een speciebak, maar ook het verzorgen van een half blind kauwtje. Die vervolgens dag in dag uit tam op mijn schouder zat. En dat allemaal dichtbij huis. Onbewust was ik toen al op een kinderlijke manier bezig met de natuur en zag ik details die mij interesseerde.

Na het ‘buiten spelen’ kwam het vmbo en net daarvoor ontdekte ik een veel grotere passie, namelijk basketbal! Hier ging ik dan ook helemaal in op. Dagelijks waren we op veldjes met een geweldige vriendengroep aan het basketballen in weer en wind en tot in de late uurtjes. Natuur was in die fase even niet zo interessant, maar het buiten zijn en het buiten leven was er nog elke dag. Mijn opa was tuinliefhebber, ik hielp hem hier graag bij en ik was graag en veel buiten. Na het vmbo koos ik dan ook voor een mbo hoveniersopleiding. Het groene gedeelte met onder andere plantenkennis sprak mij gelijk aan in het beroep. Helaas kon ik na vier jaar weinig met het diploma, want achteraf was ik eigenlijk al vanaf het eerste studiejaar aan het vechten tegen een onzichtbare ziekte genaamd ME/CVS. Ik wilde het toen alleen niet weten en ook niet zien. De waarheid was hard tijdens en na de opleiding, want werken en sporten, ook het basketballen, lukte me niet meer en ik moest andere keuzes maken. Stoppen en toegeven was geen optie, de druk van de maatschappij op je schouders was en is te hoog. Ik ging en moest door, ook van mijzelf. Intussen was ik wel voor mezelf begonnen in de tuin, maar dat was achteraf onmenselijk en niet eerlijk naar de klant toe. Ik heb mijzelf daarna in het diepe gegooid en ben samen met mijn vriendin op kamers gegaan in Arnhem. Daar ben ik mijn vervolgstudie Hbo Tuin- en landschapsinrichting op Larenstein begonnen, zodat ik daarna kantoorwerk zou kunnen doen. Tijdens deze opleiding kwam ik voor mijn gevoel pas voor het eerst echt in aanraking met de natuur. De lessen in o.a. landschap en (wilde) flora in plaats van de lessen op het mbo in alleen het tuinvak deed de interesse voor natuur groeien. Ondanks de beperkingen heb ik de opleiding met bloed, zweet, tranen en heel veel discipline wel behaald. Helaas kwam ik wederom tijdens stage erachter dat ik een groot probleem had met mijn gezondheid, want op kantoor hield ik het ook niet vol. Na het diploma en even voor mezelf begonnen te zijn, maar waar mentaal en fysiek het lichaam ook faalde, kwam ik als laatste optie bij de post. Dit werk hield ik 1,5 tot 2 jaar vol, voordat ik echt volledig instortte. Na jaren onbegrip, over mijn eigen grenzen gaan en kansloze arts bezoekjes had ik geen keuze en moest ik echt hulp krijgen. Het enige wat Nederland aanbiedt is therapie in het Radboud UMC, dit zou mij erkenning kunnen geven en verder kunnen helpen. Erkenning kwam er, maar de fysieke revalidatie na de post bleek een paar maanden na de revalidatie een totaal verkeerde inschatting te zijn geweest. Het heeft mij uiteindelijk nog beperkter gemaakt in mijn lichamelijk functioneren en het gevolg was dat ik compleet thuis kwam te zitten met een onzichtbare ziekte waar anderen makkelijk over oordeelden. Door het stil binnen zitten en de rust kreeg ik het mentaal zwaar te verduren. Het besef kwam en het acceptatieproces begon, ik kreeg last van tien jaar lang doorgaan in het verleden. Van onzekerheid voor de toekomst en van al het onbegrip. Het gevolg waren angsten en een depressie lag om de hoek. Op bezoek gaan of ontvangen ging in die tijd niet en ik kon geen meter zonder verkramping lopen waardoor ik het huis weinig uitkwam. Ik werd als buitenmens gek van het binnen zitten middenin een stad waar ik geen kant op kon. Een rolstoel wilde ik niet in. Fysiek en mentaal zat ik op een gegeven moment in een diep dal en raakte ik mezelf steeds meer kwijt.

Mijn moeder zei via de telefoon al een lange tijd: jij moet een hobby vinden. Dat is een flinke zoektocht als je weinig tot niets kan. Het kwam erop neer dat ik weer naar buiten moest. Sporten kon ik niet meer, wat moet ik dan buiten. Ze bereikte me nog maar nauwelijks, maar ze had gelijk. Het was of naar buiten toe en over de grens gaan of binnen wegkwijnen. Ze zei ga dan de natuur in en wat fotograferen of iets dergelijks. Ik had nog een spiegelreflexcamera, een instapmodel, in de kast liggen, toen ik nog veel en graag op reis ging, dus het viel te proberen. De fotografie was toen wel meer een noodzaak dan een passie, leuk was het niet als je zo beperkt bent. Maar ik deed mijn best en ik had geen keuze, want je moet toch verder in het leven. Het begon bij de voordeur, in de straat en vanuit de auto, maar toen kwam het..

Ik weet het nog als de dag van gisteren. In januari 2016 in Park Meinerswijk, ik was nog geen 100 meter in het park en toen fotografeerde ik mijn eerste ijsvogel. Daar kwamen ook gelijk de eerste tranen van verwondering en blijdschap door de natuur. Daar begon het, de passie, de natuurfotografie, de vooruitgang en met hele kleine stapjes begon ik vanaf dat moment uit het dal te klimmen. Het was met veel vallen en opstaan en het heeft veel discipline en moed gekost om elke keer terwijl je het niet kan toch de natuur in te gaan. Het heeft mij vaak de kop gekost, maar uiteindelijk heeft het mij ook gered. Waar geen dokter echt moeite deed om mij te kunnen helpen en UWV/de staat ons financieel lieten vallen en de beperking niet erkenden. Toen ik uit de stad vertrok en in Dieren een eigen tuin kreeg en zo goed als naast het bos kwam te wonen, ging het steeds beter. In 2018 begon ik daarom voor mijn gevoel pas echt met fotograferen.

Waarom vertel ik nou dit intieme, persoonlijke verhaal op iets als het internet. Nou ik hoop dat ik jullie inzicht kan geven wat de natuur met je kan doen als je het even niet meer weet. Ik hoop dat ik jullie door dit verhaal kan helpen en kan laten zien dat de natuur helend is en dat een arts je niet altijd kan helpen. Je zal het dan toch zelf moeten doen, wat je probleem ook is. Ik ben van mening dat hulp om de hoek kan liggen. Het maakt je misschien niet gezond, maar je leeft wel weer!

Hoe gaat het nu? Ik ben op dit moment mentaal erg gegroeid door alle ervaringen en fysiek blijf ik stabiel. De natuur en de fotografie ervan zijn op dit moment nog steeds heel erg belangrijk voor mij om nog meer vooruit te kunnen gaan, en dat zal voorlopig nog wel blijven. Als het zich toelaat ga ik alleen of samen met mijn vriendin op pad met de auto of de elektrische scooter naar verschillende natuurgebieden in mijn woonomgeving. Ik heb nog een lange weg te gaan en nog steeds is niets, maar dan ook echt niets vanzelfsprekend. Ook dat kan nu nog steeds flink frustrerend zijn in de natuur. Vaak lijkt het onmogelijk, maar het maakt me trots op wat ik tot nu toe bereikt en gezien heb. Ik ben dan ook erg trots op deze website, ik zie deze als een verlengstuk van mijzelf en daar hoort toch ook wel dit verhaal bij of ik het nou leuk vind of niet. Begrijp mij niet verkeerd het is de afgelopen tien jaar niet alleen maar kommer en kwel geweest. Het waren goede en slechte periodes die elkaar afwisselden, in de slechte periodes was het overleven en raakte ik steeds meer kwijt. Maar in de goede periodes kon ik weer even leven, werk ging makkelijker, ik kon leuke dingen doen zoals reizen. Ik was dan ook vooral blij dat het weer even goed ging, daarom heb ik het ook zo lang kunnen volhouden. één ding staat vast zonder deze beperking had ik nooit zo jong veelvuldig de rijkdom van de natuur kunnen ervaren. Door de beperking ben ik ook aardig hooggevoelig geworden en merk ik veel op in de natuur. De gehele situatie heeft mij uiteindelijk sterker gemaakt en ook veel mooie dingen gebracht. Te veel om op te noemen. De natuurfotografie heeft voor mij het leven weer zinvol gemaakt na moeilijke jaren. Het geeft mij nieuwe doelen, nieuwe energie en brengt mij in contact met de buitenwereld. Ik zou dan ook niet meer zonder kunnen. Een mooie stap die de vooruitgang bewijst is dat ik na jaren van weinig sociale activiteiten, nu bij VNF de twintigers zit. Een bevriende groep van top natuurfotografen uit het hele land! Ik zal niet altijd meekunnen in hun tempo, maar dat geeft niet. Ik ben onderdeel van deze groep en dat maakt mij erg trots! Ook ben ik sinds kort auteur bij natuurfotografie.nl en mag ik artikelen schrijven met mijn eigen foto’s voor In De Zoeker.  In de planning staan nog heel veel mooie dingen en ik heb vertrouwen in een toekomst met ME/CVS. Ik ben goed op weg en voel mij sterker en gelukkiger dan ooit! Een grote wens zal dan ook zijn om uiteindelijk mijn geld te kunnen verdienen met natuurfotografie en fysiek weer in staat te zijn om door prachtige natuurgebieden en landen te mogen lopen. Landen zoals IJsland en Canada zijn verre dromen.

”Succes is het vermogen om keer op keer te falen zonder daarbij je enthousiasme te verliezen. En zo faal ik mij een weg naar de top ‘‘  – Winston Churchill

De top mag je voor jezelf invullen!

Werkwijze en visie 

Achter elke foto schuilt een persoonlijk verhaal en mijn grote passie voor de natuur. Het vertelt namelijk iets over de omstandigheden van het moment en het gedrag van het onderwerp. Natuurfotografie is op dit moment voor mij meer dan een plaatje schieten en een hobby. Het is een manier van leven in een omgeving waarin ik me prettig voel, waarin ik tot mijn recht kom en weer tot mezelf kom. Het gene wat mij raakt, rust geeft en bevredigd. Dat gevoel wil ik graag in mijn foto’s overbrengen. Het gaat bij mij niet altijd om totale scherpte en zo groot mogelijk het onderwerp in beeld brengen, maar juist om de perfectie van de omstandigheden vast te leggen.

Alle foto’s die op mijn website of social media geplaatst zijn, zijn gemaakt in de bijzondere Nederlandse natuur en voornamelijk in de provincie Gelderland. Alle foto’s zijn in het wild gemaakt en gefotografeerd in hun natuurlijke vrije omgeving. De kernwoorden in mijn fotografie zijn eenvoud, natuurlijk, rust, sfeer, maar ook realiteit en details. Ook compositie, licht, omgeving en gedrag zijn belangrijke elementen in het uiteindelijke resultaat.

Wat mij vaak aanspreekt tijdens het fotograferen is het onderwerp dat opgaat in zijn omgeving en zijn unieke gedrag. De verschillende detail en licht- en omgevingsomstandigheden naast het onderwerp maken voor mij de foto op dat moment uniek. Voor mij persoonlijk is de beleving van het moment bepalend voor de kwaliteit van de foto. Wat je veel ziet, nu natuurfotografie een veel beoefende hobby is, is dat veel fotografen zich ophouden op voorspelbare of op ingerichte plekken, waar ze zich dan in groepen verzamelen, in overbevolkte boshutten zitten of rijen dik naast de weg staan omdat er op een bepaald tijdstip iets gelokt of gevoerd wordt. In het verleden heb ik eenmalig een jaar lang bij de o.a. de herten(bronst) op het betaalde park de Hoge Veluwe gestaan, maar het gevoel klopte niet, ik was niet tot rust gekomen en het geluksgevoel erna was een stuk minder..  Dit is natuurlijk een persoonlijk gevoel. Buiten de bekende trekpleisters op het park zal ik wel heel veel schik kunnen hebben met (zeldzame) vlinders, een zandhagedis of een overvliegende specht! Maar dagelijks met 50 man onder een broednest of naast een vossenhol staan.. Nee dat past niet bij wat ik jullie wil laten zien van de natuur. Het moet voor mij goed voelen, volgens mij gaat het mij om het ontdekken, de eerlijke, unieke, natuurlijke en realistische wildlife sfeer creëren en zoveel mogelijk alleen met mijn onderwerp te zijn, al is dit in ons landje nog best lastig. In openbare schuilhutten met uitkijk op het landschap of een waterplas waarbij de omgeving niet te personaliseren valt daar zal je mij nog wel eens kunnen vinden. En als daar een paar man zitten, ach ja daar kan ik goed mee leven!

Begrijp mij niet verkeerd, iedereen moet vooral doen wat die zelf leuk vindt. Daarnaast fotografeer ik ook niet vanuit (betaalde) vogel hutten. Ook nog nooit de behoefte aan gehad, om te betalen voor een foto van een bijvoorbeeld een steenuil gaat mij wat ver. Ik zie ze liever tijdens een onverwacht moment, waardoor de beleving veel groter is en dat zal zich bij mij veel meer uiten tot een voldaan gevoel. Misschien zijn de foto’s niet perfect, maar ze zijn niet gestileerd door de mens. Hierbij is geduld een schone zaak en Less is more volgens mij. 

Ik werk het liefst alleen en ga op ontdekking met de auto of elektrische scooter.  Ook op de veelvoorkomende algemene soorten raak ik niet uitgekeken en probeer deze dan ook zo uniek en natuurlijk mogelijk vast te leggen. Vergeet niet dat deze ergens elders wel zeldzaam kunnen zijn, tevens zijn ze vaak net zo mooi. Mijn werk bestaat eigenlijk alleen uit de Nederlandse natuur. 

Door natuurfotografie leerde ik de wereld van de fauna kennen, flora was me al aardig bekend. Met name het individuele gedrag van insecten, vogels en zoogdieren inspireerde mij. Dit fascineert mij tot op de dag van vandaag nog steeds. Over de natuur raak ik nooit uitgeleerd, elke keer ontdek ik iets nieuws. Soms al bij de voordeur, in de tuin of op het hoekje van de straat. Ik zag niet meer, maar begon echt met kijken.  Met veel geduld en herhaling zal je de prachtige (kleine) wonderen van de natuur zien.

Hoogtepunten

Afgelopen jaren heb ik persoonlijk al meerdere hoogtepunten bereikt. Alle hoogtepunten en de verhalen hierachter zijn te vinden onder nieuws. Enkele hoogtepunten zijn:

    • Auteur bij natuurfotografie.nl;
    • Lid van VNF De Twintigers;
    • Eervolle vermelding Groene Camera;
    • Geïnterviewd door natuurfotografie.nl;
    • Publicatie agenda Roots;
    • Finalist Gelderse fotowedstrijd (De foto is onder andere geëxposeerd in provinciehuis Arnhem, op de Veluwezoom, Kasteel Hernen en in Nunspeet);
    • Tweemaal winnaar Veluwse Fotowedstrijd van Cameratools in categorie macro en wildlife.


Materiaalgebruik en bewerking

Het materiaal gebruik vind ik niet belangrijk. Het gaat om de kijk van de fotograaf en het op een unieke manier weten vast te leggen. Anders dan andere fotografen. Ben je toch nieuwsgierig naar mijn materiaal? Persoonlijk vertel ik het je graag.  

De gemaakt natuurfoto’s gaan vanuit de camera in RAW formaat door Adobe Lightroom voor standaard fotobewerking zoals contrast, belichting, verscherpen, ruisvermindering, verwijderen van lensvlekjes en bijsnijden. De realiteit blijft hierdoor behouden en er wordt niks in- of uit de foto gefotoshopt. Vervolgens plaats ik mijn foto’s in een klein formaat (jpg) op mijn website en social media kanalen.

Contact

Ik vind het erg leuk als je een bericht achterlaat op mijn website of Instagram pagina, dit voelt voor mij als een grote waardering. Daarnaast sta ik natuurlijk ook open voor verbeterpunten en alle andere vragen. Ik ben ook te volgen op mijn Facebookpagina.